Roma

Fellini zei ooit ‘Rome heeft mij gecreëerd en ik creëer Rome'. Dit citaat is zeker van belang om Roma te begrijpen. De ‘eeuwige stad' is in deze flm het toneel van Fellini's verleden, herinneringen, haat-liefde-verhouding en vooral veel fantasie. Niet voor niets wordt Roma een surrealistische film genoemd. Te midden van een enorme verkeerschaos tracht Fellini een documentaire te maken over de stad van in Mussolini's tijd tot het begin van de jaren ‘70. Hij filmt een bende hippies op de Spaanse trappen en laat zien hoe de archeologische vondst van een Romeinse villa het boren van een metrotunnel bemoeilijkt. Van een conventioneel plot is geen sprake; Fellini veroorlooft zich bizarre uitstapjes die ontsproten aan zijn uitbundige verbeelding. Zo doorsnijdt de regisseur zijn vertelling graag met een ‘modeshow voor geestelijken', waarin een bizarre parade van nonnen, kardinalen en bisschoppen in surreële creaties voorbij trekt. Roma is een adembenemend en uiterst persoonlijk fresco van een echte en een imaginaire stad.

D: Italiaans, OT: Nederlands en Frans