Middle East
De brandende stoel is de catharsis van die tragedie. Je ziet zowel de oorlog zelf als het onvermogen om die al pratend te bezweren. Ontheemd als twee kampvluchtelingen staren Bellinck en Rosenfeld in de vlammen. Het maakt de eenzaamheid van de representatieve politiek bijna tastbaar en typeert Middle East als een prachtige zwanenzang. (De Standaard, 31/05/11)
De minimale regie van Johan Dehollander past perfect bij deze voorstelling. Ze is een reflectie op een historische gebeurtenis. Zowel reflectie als gebeurtenis zijn blijven plakken. Hebben zich vermengd. De moeite waard om te zien en te horen, deze voorstelling. (Knack, 28/05/11)
In 2001 werd hoopvol uitgekeken naar het diplomatieke overleg tussen Ehud Barak en Yasser Arafat. Nooit voordien leek een duurzame vrede in het Midden-Oosten zo dichtbij. Wanneer het echter gaat over het recht op terugkeer van de Palestijnse vluchtelingen, lopen de discussies op tot een kookpunt. Vrede blijkt vooralsnog onmogelijk.
Middle East beschrijft het mislukken van de vredesonderhandelingen vanaf het moment waarop beide protagonisten aan de onderhandelingstafel plaatsnemen. Hoe kunnen ze spreken over een realiteit die voor beiden zo verschillend is? Een acteur, een zangeres en een orkest vertolken hun verhitte stemmen en gedachten.
compositie Frank Nuyts | libretto Philippe Blasband | regie Johan Dehollander | acteur Thomas Bellinck | zangeres Ruth Rosenfeld (sopraan) | orkest SPECTRA Ensemble | Jan Vercruysse (fluit), Kris Deprey (klarinet), Pieter Jansen (viool), Bram Bossier (altviool), Lieven Baert (cello), Frank Van Eycken (percussie), Tae Yoshioka (piano) | dirigent Filip Rathé | repetitor Tae Yoshioka | projecties Pascal Poissonnier | scenografie & licht Stef Stessel | kostuums Lieve Pynoo | dramaturgie Geert Opsomer | productieleiding Sofie De Wulf | coördinatie techniek Nic Roseeuw | techniek, video Pino Etz | techniek, licht Kurt Bethuyne
