Built to Last

Het Klara-programma Babel interviewde Alain Franco, de muziekdramaturg van Built To Last. Beluister hier het interview.

Muziek is altijd onderweg: van haar punt van oorsprong naar haar bestemming in het moment waarop iemand haar ervaart. In Built to Last confronteert Meg Stuart vijf performers met overweldigende klassieke en hedendaagse muziekstukken. Elk van die composities heeft de muziekgeschiedenis op pregnante wijze beïnvloed, technisch en vooral inhoudelijk. De stukken staan symbool voor perspectiefwisselingen in het denken over de mens, over zijn idealen en utopieën, over zijn kwetsbare aard en zijn eindigheid. De dansers en acteurs reageren op beroemde creaties van onder andere Sergei Rachmaninov, Ludwig van Beethoven, Iannis Xenakis, Meredith Monk en Arnold Schoenberg. Als door een tijdmachine worden ze meegenomen in telkens nieuwe omgevingen en bewustzijnstoestanden. De reis die ze maken verloopt volgens geen enkele logisch te beschrijven weg. Toch wordt er in de ontmoeting tussen performers en muziek gaandeweg iets blootgelegd van de condition humaine, iets van een sluimerend verlangen.

‘Dezelfde muziek die ooit duivelse doelen heeft gediend, kan worden verlost en in dienst van het Goede komen te staan. Of ze kan dubbelzinnig zijn en blijven. Met muziek ben je nooit zeker. Ze brengt onvermoede gevoelens aan de oppervlakte. In die zin vormt muziek steeds een mogelijke bedreiging.’ (Slavoj Žižek)

‘De uitdrukking 'built to last' verraadt een geloof in eeuwige waarden, heldhaftigheid, universaliteit. Hoe kan je je vandaag tegenover zo'n zelfzekerheid verhouden? We kennen de dwang ons voortdurend te vernieuwen. We moeten voorwaarts. Vele dingen worden ontworpen om snel stuk te gaan. Er is ook het gevoel van een naderend einde. Iedereen bereidt er zich op voor. Het is triest, maar zo is het. Misschien gaat Built to Last over hoe we ons in het licht van de eeuwigheid kunnen oefenen in afscheid nemen.’ (Meg Stuart)