L'Age d'Or

Een jong koppel is stapelverliefd, maar wordt telkens weer uiteen gedreven net wanneer de passie het hoogst oplaait. Eerst door de kerk, daarna door politici en later door hun families en de bourgeoisie.
L'Age d'Or is Buñuels eerste langspeelfilm. Een jaar na de baanbrekende kortfilm Un Chien Andalou, werkte Buñuel weer samen met Salvador Dali voor deze langspeler. Net als Un Chien Andalou is deze film ook een surrealistisch meesterwerk. Zo begint de film met een semi-documentaire over schorpioenen die geen verband lijkt te hebben met de rest van de film. Ook deze film werd bijna onmiddellijk overal verbannen. De film schopt dan ook hard tegen de schenen van de bourgeoisie, de Katholieke Kerk en het politiek extremisme dat toen opgang maakte. Iconisch is de scène waar het meisje aan de tenen van een religieus standbeeld zuigt. De film werd noodgedwongen uit roulatie gehaald en speelde de eerste vijftig jaar bijna uitsluitend in gesloten kring. Naast de eerste surrealistische langspeler, was het ook een van de eerste Franse geluidsfilms.