Monkey
Monkey gaat over personages die zich in een uitzichtloze staat van ‘in extremis' bevinden. Ergens op een lelijke, groteske planeet, zonder mededogen. Net als o.a. Tourniquet en Mythobarbital wordt Monkey opnieuw een productie zonder gesproken tekst. Hypervisueel, barok, filmisch en lyrisch theater, voorzien van een veeg donkere humor.
Abattoir Fermé vertrok van twee inspiratiebronnen: de 17e eeuwse libertijn John Wilmot én de losgeslagen "Bundy Drive Boys". John Wilmot maakte deel uit van een select clubje viespeuken dat zichzelf The Ballers noemde. Drank en seks was hun weg naar de vergetelheid, hun poging te ontsnappen aan de aristocratische routine. Dezelfde laveloosheid vinden we bij de Bundy Drive Boys, een illuster broederschap uit het Hollywood van de 1940's waartoe o.a. Errol Flynn, W.C. Fields en John Barrymore behoorden. Die heren gingen de geschiedenis in als steracteurs uit Hollywoods Golden Age, maar het waren ook (en vooral?) notoire drankorgels, die hun verveling verdreven met seks, zuippartijen, kunstvervalsingen en buitensporige fratsen.
Zelfdestructie, theatrale transgressie, onstilbare lusten, misantropische humor,...: de gelijkenissen tussen de zeventiende-eeuwse court wit John Wilmot en het ontspoorde acteursgenootschap van de Bundy Drive Boys zijn opvallend en bleken dankbaar theatermateriaal voor Abattoir Fermé. Verwacht echter vooral géén historische reconstructie...
De spelerskern van Abattoir Fermé (Tine Van den Wyngaert, Kirsten Pieters en Chiel van Berkel) wordt voor Monkey vervoegd met Sung-Im Her (o.a. Needcompany) en Matteo Simoni (o.a. FC Bergman). De muziek is van Kreng.
Regie: Stef Lernous | Spel: Chiel van Berkel, Tine Van den Wyngaert, Kirsten Pieters, Matteo Simoni, Sung-im Her | Dramaturgie: Pol Dehert | Muziek: Kreng | Licht en decor: Sven Van Kuijk | productie: Abattoir Fermé | Coproductie: Beursschouwburg, RITS, kc nOna