Badke

KVS is al vijf jaar actief in de bezette gebieden in Palestina, als drijvende kracht achter een langlopend workshoptraject met jonge Palestijnse podiumkunstenaars. In Badke, een choreografie van Koen Augustijnen, Rosalba Torres, Hildegard De Vuyst en tien jonge Palestijnse dansers,vindt deze samenwerking voor de tweede maal zijn weg naar het podium.

Badke is een bewuste verschrijving van dabke, de benaming van de Palestijnse volksdans en uitgangspunt voor de dansers, waarvan acht uit de Bezette Gebieden en twee uit Israël. Is het mogelijk om de traditionele dabke te injecteren met hedendaagse informatie, er varianten op te verzinnen, te deconstrueren en weer in elkaar te zetten? Hoe kan je de traditie bevragen zonder ze overboord te gooien?