Het wijde land (eerder: creatie 2013)

Het is toegestaan de vrouw van een ander te verleiden wanneer men het gevaar loopt te sterven van liefde voor haar.
(uit de Kamasutra)

---

Wij. Wij willen geen woeste liefde, wij eisen geen bloed, wij schreeuwen niet om wraak. Niet meer.
Wij zijn ruimdenkend, zachtvoelend, perfect geïnformeerd, klaarkijkend en warm.
Wij zijn vrij, eindelijk vrij, eindelijk vrij! Bevrijd van het juk der instincten.
Fok, daar is Lust! Ga heen, Lust!
Aargh, daar komt Passie! Geile trut! Ophitser! Laat ons met rust!
Wij zijn net zo evenwichtig.
We gaan de goeie richting uit, wij.
't Is eenrichtingsverkeer, die evolutie, dus het zal wel de goeie richting zijn?!
Op elke lichtvoetigheid voorbereid zijn wij, aan ieders luimen aangepast.
Ja! Het is vrij dat wij zijn. Onthecht, jongens! En meisjes. Hmmm.
Wij koesteren keuzes. onderdanig als heersers.
En als Passie en Lust ons toch overmeesteren, dan heeft iedereen daar begrip voor. Jep! Iedereen.
Prachtwezens zijn wij.
(Allen lachen. Wat een elegante zoogdieren, zeg!)
Een stuk voor geile middelbare levers met één jonge knaap (die hopelijk sterft op het eind, de eikel).

---

Ik denk dat ik u gemeden heb uit een soort dubbelgangers-schuwheid... Uw determinisme zo goed als uw scepsis - wat de mensen pessimisme noemen -, uw gegrepen zijn door de waarheden van het onbewuste, door het driftleven van de mensen, uw ondermijning van de cultureel-conventionele zekerheden, het persisteren van uw gedachten bij de polariteit van liefhebben en sterven, dat alles trof me met een beangstigende vertrouwdheid ( - ). Zo heb ik de indruk gekregen, dat u door intuïtie - maar eigenlijk als gevolg van precieze zelfwaarneming - alles weet, wat ik door moeizame arbeid bij andere mensen heb blootgelegd.
(Fragment uit een brief van Siegmund Freud aan Arthur Schnitzler uit 1922)

Op Cobra.be lees je meer over hoe het werk tot stand kwam.

NRC Handelsblad (****): "De acteurs geven kleur aan hun rollen door de vierde wand te doorbreken. Ze kaatsen de emoties van hun personages terug naar het publiek, alsof de tragiek niet bij hen ligt maar bij ons. [...] De dialogen over liefde en, ondanks alles, trouw, zijn van een diepe, soms ontroerende echtheid."

De Standaard (***): "Ook zelf voelt Het wijde land als elke overspelgeschiedenis. Aan de oppervlakte een schijnbaar roerloze ontwikkeling. Daaronder een voortdurend zoeken en tasten naar zinderend spel, met af en toe een paar weldadige erupties en steeds meer gevoeligheid naar het eind."

Theaterkrant (****): "Een grandioze toneelavond. [...] Op naar Haarlem dus. Of anders toch naar Vlaanderen afreizen. Het is de moeite waard."

De Volkskrant (****): "Vlamingen tonen keihard egoïsme en nietsontziende hang naar lust. Gaandeweg wordt het spel van de sterke acteurs ernstiger, resulterend in een adembenemend mooi laatste deel."