Ik, in het blauw

als de wind even wegvalt, houdt ze op met lopen. het water bereikt de
hoogte van haar laarzen. ze kijkt, controleert hoe ver het nog is. ze is de bomkrater gepasseerd en heeft staan kijken naar een paar schapen in de koude wind. ze heeft twee zware stenen in haar zak gestopt. stroomopwaarts ligt haar tas. ze merkt hoe ze haar ogen sluit en
dan weer opent. ze denkt alles is ervaring. ze staat even stil zoals ze
stilstond op weg naar het strand. toen waren er warme tuinen en geurige
appels. nu wind en flarden regen.

Op 28 maart 1941 pleegde Virginia Woolf zelfmoord. Ze kon niet anders, schreef ze in een briefje aan haar naasten, omdat ze voelde dat ze weer gek aan het worden was.

Tekstschrijver Peter Verburgt is al jaren geboeid door Woolfs werk en de tragische wijze waarop ze aan haar einde is gekomen. Wat ging er in haar om tijdens deze wanhoopsdaad? In een stream of consciousness reconstrueert ze haar leven, haar relaties. Gedachten over schrijverschap en vrouw-zijn worden afgewisseld met herinneringen. Sara de Bosschere kruipt in de huid van Virginia Woolf en theatergoeroe Jan-Joris Lamers biedt weerwerk.