Bande à Part

Franz, een knappe jonge man, heeft Odile leren kennen in de les Engels. Op een avond verklapt ze aan Franz dat de rijke Mr Stolz, bij wie ze logeert, een stapel geld in onbewaakt in z’n kamer heeft liggen. Franz vertelt dit door aan zijn kompaan Arthur die gebukt gaat onder een louche oom die geld van hem eist. Franz en Arthur zien zichzelf graag als stoere boeven uit Amerikaanse B- films en plannen een inbraak in het huis van Mr Stolz. Ze willen maar al te graag de hulp van Odile, op wie ze beiden een oogje hebben.

Jean-Luc Godard is - samen met ondermeer Truffaut en Chabrol - een van de grondleggers van de Nouvelle Vague. Ze zetten zich af tegen de traditionele, lineaire cinema die er alles aan doet om de kijker te laten geloven dat het verhaal 'echt' is. Ze wilden de realiteit binnenbrengen en de kijker bewust maken dat hij naar een film aan het kijken was. In Bande à Part doet Godard dit ondermeer door als verteller de kijker af en toe toe te spreken, oa. tijdens de bekendste scène van de film: een vier minuten-durende shot van Franz, Odile en Arthur die aan het dansen zijn. Een scène die Quentin Tarantino later als referentiepunt zal nemen voor zijn even bekende dansscène uit Pulp Fiction.