Grey Gardens

Een bewerking-naar-toneel van de gelijknamige documentaire uit 1975 over moeder Edith Beale & haar dochter Edith – oftewel Big Edie en Little Edie - die wonen in een overwoekerd huis, tussen de vlooien, zwerfkatten en wasberen, in de anders zo chique buurt van East Hampton, New York. De Beales waren familie van Jackie Kennedy, maar lieten hun leefomstandigheden volledig verslonzen nadat de echtgenoot van Big Edie haar verliet. Uiteindelijk werden ze bijna uit hun huis gezet omdat de woning onveilig werd verklaard door brandweer en politie. Het verhaal werd al eerder bewerkt tot musical, theaterstuk en een film.

De versie van theatercollectief Abattoir Fermé, niet onbekend met bronmateriaal over outsiders en bijzondere levenskeuzes, heeft klassebakken Chiel van Berkel en Gène Bervoets in de rol van moeder en dochter. Teksttheater over verpauperde adel, schone schijn en vergankelijkheid, waarin hilariteit en tragiek tegen mekaar aanschurken.

Bekijk alvast een voorsmaakje van deze bijzondere voorstelling via Cobra.be

Gène Bervoets en Stef Lernous zaten 8 april in Café Corsari, bekijk hier het interview.

Cutting Edge (****): 'De prijs voor beste horizontale vertolking van het theaterseizoen gaat zonder twijfel naar Gene Bervoets als Big Edie [...] Meer nog dan het strakke A Brief History of Hell, is Grey Gardens een roekeloze brok spelersenergie. [...] Grey Gardens is een trashvoorstelling die je niet snel zal vergeten. Wat een theaterfeest!'

Focus Knack (****): 'Deze vrouwen hebben zichzelf zo laten gaan dat ze elk sprankeltje eigenheid en vrouwelijkheid verloren hebben en verschrompeld zijn tot een schrijnende, geslachtsloze, tierende wezens die rondscharrelen in hun eigen vuil en niet (meer) luisteren naar elkaar. [...] Dit stuk is op elk vlak een rommeltje en daardoor een pareltje.'

De Standaard (****): 'Dit is een ander Abattoir Fermé dan we al vijftien jaar zien. Het laat alle controle los, voor de lol en de ambacht van de spelers. [...] Het theater mag juichen.'