Lenz

Let op: de eerste 10 minuten van deze voorstelling worden in complete duisternis gespeeld.

Een jong kunstenaar laat zijn artistieke activiteit voor wat ze is en trekt zich terug in een bergdorp, waar hij logeert bij een dominee. Het indrukwekkende decor van de bergen en de eenvoud van de gemeenschap waarin hij is terechtgekomen, brengt in hem een hoge sensitiviteit teweeg. Maar wat aanvankelijk rustgevend en inspirerend werkt, begint zich steeds meer tegen hem te keren. Hij wordt er geplaagd door existentiële en andere vragen. Vooral de onbegrijpelijkheid van lijden en dood vuurt hem aan. Hij balt zijn vuist tegen God en wil hem als het ware van tussen de wolken tevoorschijn trekken. In plaats van de onzekerheid lijdzaam te ondergaan, ontscheept Lenz op een zoektocht. Naar een nieuw geluid, naar zingeving voor zichzelf en anderen. Zijn gedrag begint abnormale proporties aan te nemen. Hoewel het natuurlijk altijd de vraag blijft wat het begrip ‘normaal’ behelst. ‘Normaal’ is niet zelden de manier waarop we ons behoren te gedragen. In die zin is Lenz ook een passioneel dwarsdenker, een spiegel voor al wie onbevraagd door het leven gaat.

Piet Arfeuille schreef een nieuwe theatertekst, gebaseerd op de novelle van Georg Büchner, waarin de psychische malaise van Sturm und Drangdichter Jakob Lenz (1751-1792) geschetst wordt. Thomas Janssens en Jorre Vandenbussche spelen.

De Standaard (***): "Janssens [onthult] zich weerom als een van de grote talenten van zijn jonge generatie. [...] Ook uit zijn mond neem je het appel van Arfeuille voor radicale openheid voor waar."

Focus Knack: "[Janssens] speelt gejaagd en rusteloos, zet letterlijk elk woord met handen en voeten kracht bij."