Talk to the Demon
De tekstfragementen in de voorstelling zijn in het Engels.
De Morgen (****): 'Dit kan wel eens een mijlpaal worden in Vandekeybus' oeuvre. Dramaturgisch en thematisch zit dit ijzersterk in elkaar.'
De Standaard (****): 'In dit apocalyptische sprookje is niemand veilig. Een ruwe diamant.'
Cobra.be (****): 'Het spanningsveld wordt ook hier tot het uiterste opgedreven.'
Voor Talk to the Demon gaat Wim Vandekeybus aan de slag met een ploeg van zes performers en een kind. Vandekeybus: 'Wij mensen geven wanhopig zin aan alles wat zich afspeelt tussen twee mysteries: geboorte en dood. Dat is tegelijk het mooie en het gevaarlijke aan ons bestaan. We zijn vindingrijk, we zijn gokkers en nemen risico’s. We proberen te zijn wie we niet zijn. We houden ervan om dingen te suggereren en associatief te denken. We laten ons drijven door onze instincten en impulsen, maar tegelijk legt de maatschappij ons regels op om die neiging te onderdrukken en de chaos in ons hoofd te verdrijven.'
Allemaal creëren we demonen in onszelf, om onze innerlijke conflicten uit te vechten. Het komt erop aan om die demonen als een deel van onszelf te beschouwen en oog te hebben voor onze duistere kant. Het goede kan niet bestaan zonder het kwade. Het is gewoon een kwestie van evenwicht.
Het woord ‘demon’ is zeer negatief geladen in onze westerse cultuur, maar heeft in andere culturen verschillende betekenissen: tovenaar, genezer, de belichaming van het niets, het onbewuste deel van onszelf, een clown, een gevallen engel ... Daaraan wil ik toevoegen: het instinct van een kind. Niet in de zin van het kind op de scène, maar specifiek de volwassenen die rond het kind acteren. Talk to the Demon is een stuk voor volwassenen, met een kind als ‘architect’ van de gebeurtenissen. Het straalt een demonische onschuld uit die ons volwassenen vaak doet overkomen als gekken of clowns, afhankelijk van de benadering of invalshoek.
Er is geen muziek in Talk to the Demon. In die zin is het bijzonder angstaanjagend en naakt, maar tegelijk ook puur en ontroerend. Voorstellingen krijgen immers vaak een te mooie verpakking mee, om hun ware kern te verdoezelen. Om een beeld te gebruiken: het is als bij een gekleed of een naakt persoon. In beide gevallen zouden we ons goed moeten voelen, want we zijn nu eenmaal wie we zijn ...'
Naast zijn danswerk is Wim Vandekeybus ook bezig aan een fictiefilm Support Galloping Mind. Om hiervoor de nodige middelen te verzamelen worden foto’s verkocht, die hem inspireerden tot het maken van de film. Als je een van de foto’s koopt, word je mede coproducent van de film en komt je naam op de aftiteling. Alle info hierover vind je op www.wimvandekeybus.be.
regie, choreografie, scenografie wim vandekeybus | gecreëerd met & uitgevoerd door elena fokina, luke jessop, jerry killick, gala moody, yassin mrabtifi, manuel ronda, laso dankambary, luke de bolle, samuel de lille, martha killick | artistieke assistentie & dramuturgie greet van poeck | stylisme isabelle lhoas geassisteerd door isabelle de cannière | lichtontwerp davy deschepper, wim vandekeybus | geluidsontwerp bram moriau | technische leiding davy deschepper | productie ultima vez (brussel, be) | coproductie desingel (antwerpen, be), kvs (brussel, be), archa theatre (praag, cz) | met de steun van de grote post (oostende, be), brighton festival (brighton, gb) | ultima vez wordt gesteund door vlaamse regering & de vlaamse gemeenschapscommissie van het brussels hoofdstedelijk gewest (be)