UITVERKOCHT: Ascenseur Pour L'échafaud

De vertoning vanavond om 20:00 is uitverkocht.

De ex-militair Julien Tavernier en zijn minnares Florence Carala hebben de perfecte moord gepland op Monsieur Carala, Juliens baas en Florence’s echtgenoot. Ze laten de moord op een zelfmoord lijken en alles verloopt volgens plan, totdat Julien iets vergeet wat zijn aanwezigheid kan verraden. Hij moet terug het gebouw in. Als de conciërge de stroom afsluit, komt Julien vast te zitten in de lift. Florence wacht te­vergeefs en dwaalt vertwijfeld door de straten van Parijs. Ondertussen wordt zijn auto gestolen door een jong koppeltje dat ook net een moord gepleegd heeft. Hoe kan Julien zijn onschuld bewijzen voor die ene moord zonder de aandacht te vestigen op de andere?

COMMENTAAR
Malle was één van de eerste regisseurs die op locatie ging filmen met de camera op de schouder, zonder decor, kunstlicht of make-up. De film werd verder met een zeer beperkt budget gemaakt en introduceerde enkele destijds nog volstrekt onbekende acteurs, zoals Jeanne Moreau (die uit zou groeien tot een van de grootste Franse actrices ooit) en Maurice Ronet. Maar Malle’s meesterzet was zeker de score van de film: de geïmproviseerde jazzmuziek van Miles David op de beelden van een door de straten van Parijs dolende Jeanne Moreau. Het was toen een weinig gebruikte muziekvorm voor films, en geeft de film een passende stedelijke, experimentele sfeer mee.

PERSCOMMENTAAR
“Louis Malle’s Ascenseur pour l’échafaud is een juweeltje: een soepel verlopende rit van krap anderhalf uur, waarin een boeiende misdaadplot met verschillende verhaallijntjes, onvergetelijke beelden van een door nachtelijk Parijs zwervende Jeanne Moreau en een subtiele politieke subtext schijnbaar moeiteloos tot een compact geheel worden gesmeed. En dáár komt dan nog de terloopse genialiteit van Miles Davis bovenop.” (www.filmtotaal.nl)

“Een veelbelovend debuut en interessant tijdsdocument van een groot filmer.” (Filmfocus)

“Malle puurde een onheilspellende en fascinerende sfeer uit de intense en natuurlijke fotografie van een amper verlicht Parijs, waarin de schoonheid van de toen nog vrij onbekende Moreau optimaal uit de verf komt. Daarbovenop komt de kracht van een zeldzaam geslaagd huwelijk tussen beeld en soundtrack.” (De Standaard)