White lies

In White Lies laat Lies Pauwels (bekend van Turquaze, Badpakje 46) zich zien zoals ze is. En toch ook weer niet: als actrice heeft zij immers een permanente reflex om zichzelf een reeks van tijdelijke, vluchtige identiteiten aan te meten. In White lies wordt daarmee meer dan één verhaal verteld: de voorstelling is opgebouwd als een tocht door een spiegelpaleis waarin geen enkele ruimte is wat ze lijkt te zijn. Zekerheden bestaan niet – maar het verlangen naar een houvast wordt daar alleen maar groter door.
 Op een persoonlijke en eerlijke manier gaat Lies Pauwels het gesprek met haar publiek aan – al zal dat publiek er altijd van doordrongen blijven dat ook deze eerlijkheid een vorm van fictie is. Wat zal overheersen is de compromisloze performance van een sterke speler die ervoor zal zorgen dat de toeschouwer zich niet alleen aangesproken voelt, maar ook bij zichzelf te rade gaat: wat zijn de grenzen en de utopieën van mijn eigen leven? Wie ben ik en wie had ik kunnen zijn?