Al te luide eenzaamheid

'De kunst van Al te luide eenzaamheid is de naïviteit waarmee deze grijze muis stem geeft aan de mooiste poëzie [...] een ode aan het woord.' (****, De Standaard, 3 okt 14)

'Intiem en teder verteltheater over de existentiële eenzaamheid waarin we onszelf ingraven door als samenleving zo op megalomanie en meetbare prestaties te kicken.' (****, Focus Knack, 3 okt 14)

‘Wij zijn als olijven, pas wanneer we worden vermorzeld, geven we het beste van onszelf prijs.’

De Tsjechische auteur Bohumil Hrabal schreef met Al te luide eenzaamheid een ontroerend relaas over een papierpletter. Een man in een Praagse kelder die leeft tussen oud papier en boeken. Tegen zijn wil is hij ontwikkeld geraakt. Hij ervaart dat alles van waarde weerloos wordt. Het enige wat hem hoop verschaft, zijn getuigenissen uit de oude wereld. Het is een meesterlijke rauwe vertelling over de weerloosheid van alles wat waarde heeft, over onmacht en macht, over liefde, filosofie, erotiek en alcohol. Maar toch vooral over al te luide eenzaamheid.

Al te luide eenzaamheid is een visioen van een maatschappij waarin de waarde van de mens enkel wordt afgemeten aan de mate waarin hij inzetbaar is in een productieproces en waarin de resten van de oude beschaving langzaam worden uitgeroeid.

Na het bejubelde OPUS XX van Sofie Decleir brengt Zuidpool nu opnieuw een monoloog. Opnieuw hedendaags en tegendraads werk. Opnieuw een lichtvoetige, sprankelende slag in het gezicht. Koen van Kaam speelt. Jorgen Cassier maakt live muziek, Koen De Sutter regisseert.

www.zuidpool.be