Ik in het blauw, van Peter Verburgt

'Uitzonderlijk teder, poëtisch en zelfs hoopvol portret [...] van de existentiële wanhoop waartoe mensen gedreven kunnen worden.' (***(*), Focus Knack, 20 okt 14)

Op 28 maart 1941 maakte Virginia Woolf een einde aan haar leven. Ze kon niet anders, schreef ze in een briefje aan haar naasten, omdat ze voelde dat ze weer gek aan het worden was.

In The Drowning of Mrs. Woolf beschreef Peter Verburgt twintig jaar geleden een reconstructie van de laatste momenten van de schrijfster. Voor Ik in het blauw herschreef hij die tekst volledig met Sara De Bosschere. Wat ging er in haar om tijdens die wanhoopsdaad? In een stream of consciousness reconstrueert ze haar leven, haar relaties. Gedachten over schrijverschap en vrouw-zijn worden afgewisseld met herinneringen. Sara De Bosschere kruipt in de huid van Virginia Woolf en theatergoeroe Jan Joris Lamers biedt weerwerk.

In 1982 richt Jan Joris Lamers het theatercollectief Maatschappij Discordia op, dat een totaal nieuwe visie op theater maken en spelen ontwikkelde: een grote autonomie voor de speler, het gezamelijk lezen als repetitieproces en een gemeenschappelijke dramaturgie die zo onbevangen mogelijk voor het publiek wordt gebracht. De invloed van zijn gezelschap op theatergroepen in de jaren 90 was groot, ook op de Roovers, dat Sara De Bosschere in 1994 mee opricht.

Lees hier een inleidend interview met Sara De Bosschere dat verscheen in Agenda Magazine.

www.deroovers.be