Solo

In Solo (2009) danst Maria Hassabi een intens duet met een Oosters tapijt. Ze plooit het tapijt, klimt, kruipt en tilt het op. Het tapijt wordt architectuur, een wapen, gebedsmatje, een tweede huid, een intieme minnaar. In deze voorstelling ligt de focus op precisie en beheersing van lichaam en object. In een museumzaal tussen kunstwerken creëert Hassabi sculpturen die in elkaar overvloeien.