They Might Be Giants

Met They Might Be Giants zet Steven Michel zijn eerste stappen als maker/ choreograaf.
Hij is gefascineerd door ritme, animatie en beeld.

Deze solo tracht een ingebeeld universum tot leven te brengen. Steven Michel brengt lichamelijke en ruimtelijke tot de verbeelding sprekende beelden die ons in een staat van verwondering brengen en onze perceptie over wat er nu 'werkelijk' op de scène gebeurt door elkaar schudt. They Might Be Giants stelt de relatie tussen het artificiële, het natuurlijke, het levendige, het levenloze, het etherische en het monumentale in vraag.

Licht, scenografie, muziek en fysieke aanwezigheid worden gelijkwaardig behandeld om een visuele symfonie te creëren, een optische fantasia, waar het oor kan zien en het oog kan horen. De toeschouwer wordt uitgenodigd om doorheen parallelle werelden van geluid en beeld te reizen, waar het onderscheid tussen kunst en vermaak vervaagt.

Voor de scenografie staat het Brussels kunstenaarsduo Sarah&Charles garant en het licht is van de hand van Hans Meijer.

Steven Michel (France, 1986) studeerde mime, circus en percussie in Frankrijk en studeerde in 2010 af aan P.A.R.T.S. in Brussel, waar hij nog steeds woont. In 2009 ging Steven op residentie in Johannesburg (Zuid-Afrika), waar hij het duet ± even but odd creëerde met Nicholas Aphane. Het werk werd vertoond op verschillende plekken in Europa, net als zijn afstudeervoorstelling the desert of milestones. (2010). De basisidee van die solo was het maken van scores en lichaamsritmes die kunnen veranderen in betekenissen en gebeurtenissen; een ritmisch vervormen van episodische beeldtaal. He werkte samen met choreografen, theatermakers en filmregisseurs zoals David Zambrano (shock), Falk Richter (rausch, for the disconnected child), Lukas Dhont (l’infini), Daniel Linehan (being together without any voice), Maud le Pladec (democracy) en anderen, en tourt op dit moment met Jan Martens (sweat baby sweat, victor, the dog days are over).

In 2014 begon Steven een onderzoekstraject gebaseerd op audiovisie. Door zijn ideeën en fascinaties duikt hij in de rizomatische dimensie van audiovisuele relaties, zowel als zintuiglijke ervaring als als intellectuele stimulus. Het onderzoek leidde tot de creatie van They Might Be Giants.