Dogtooth

Cinema ZED zet traditiegetrouw de deuren graag open voor films die vragen oproepen en uitnodigen tot dialoog. In het kader van 'Het Feest van de Filosofie - dit jaar rond het thema 'Over de Grens' - wordt in samenwerking met de KU Leuven 'Dogtooth' vertoond met een inleiding van prof. Masschelein.

Twee ouders voeden hun zoon en twee dochters op volgens hun eigen bizarre regels. De hoge schutting rond het erf van de riante villa waar ze wonen houdt de buitenwereld verborgen en de kinderen mogen er pas uit als ze volwassen zijn. De criteria van volwassenheid liggen in dit gezin wel even anders: je bent pas volgroeid als je je ‘hondentanden’, je hoektanden, kwijt bent. De ouders houden de kinderen klein door ze bizarre leugens te vertellen: een huiskat is een levensgevaarlijk dier, het woord ‘zombie’ verwijst naar een geel bloemetje en dat er ooit nog een broer was die de regels overtrad en daarvoor de prijs moest betalen. Hoewel de kinderen inmiddels ruim in de twintig zijn, zijn ze door de beschermingsdrang van de ouders kind gebleven. Wanneer de vader een jonge vrouw meebrengt om de zoon in zijn seksuele behoeften te voorzien, begint het gesloten bastion van deze surreële wereld barsten te vertonen.

Commentaar:

Yorgos Lanthimos brak in 2009 internationaal door met zijn 'Dogtooth', waar hij verschillende prijzen en een oscarnominatie mee binnenhaalde. Nadien volgende nog heerlijke films als 'Alps' (2011) en recent 'The Lobster (2015). Hij is een toonbeeld van wat The Greek Weird Wave wordt genoemd: briljante, bizarre films met vervreemde personages, een portie weldoordacht absurdisme en droge, tragikomische humor.

De film wordt vertoond in het kader van Het Feest van de Filosofie en wordt ingeleid door Prof. Jan Masschelein.

Pers:

"Chapeau voor de cast trouwens, die alles met verve speelt, maar daarvoor duidelijk ook wel zichzelf heeft moeten overwinnen en veel registers heeft moeten opentrekken. De film is dan ook de terechte winnaar van de hoofdprijs in de Un Certain Regard-selectie van het filmfestival van Cannes 2009." (Cutting Edge)

"Lanthimos zet de absurditeit van zijn wereld extra aan in de stilering van het huis en de tuin, een combinatie van strakgetrokken moderniteit en een op het design van de jaren zeventig teruggrijpende nostalgie. Het maakt dat de film net iets buiten onze tijdsbeleving staat, waarbij de metaforische lagen meer benadrukt worden dan de praktische verhaallijn." (De Filmkrant)

"In fraai vormgegeven scènes toont Lanthimos de consequenties van een doorgeschoten beschermingsdrift. De vele absurde situaties worden door het droge, afstandelijke acteerwerk extra benadrukt, met als hoogtepunt een perfect uitgevoerd, hilarisch verjaardagsballet." (Cinema.nl)

"Afgrijzen en verbijstering gaan hand in hand met ontroering en zelfs een handvol komische momenten. Dat dit zo goed samen kan gaan is de grote kracht van de film, want alleen afgrijzen opwekken is al veel gemakkelijker en een stuk minder indrukwekkend. De oprechtheid komt voor een groot deel vanuit de acteurs, en dan met name de drie jonge spelers die de adolescente kinderen van de familie vertolken." (Movie2Movie.nl)