We’re pretty fuckin’ far from okay (working title)

We’re pretty fuckin’ far from okay is een analyse van angst. Angst impliceert vernauwing, een gevoel van beklemming. Wanneer er beklemming is, worden mensen angstig. Er zijn echte en onechte soorten angst. Lisbeth Gruwez wil de irrationele zijde van angst onderzoeken: angst vanwege de angst, angst die ten volle leven in de weg staat, schaamte over zijn wie je bent, liefde als kwelling, de wanhoop over de menselijke toestand.

Angst wordt onderzocht als een onderdrukkende en onaangename ervaring met een directe invloed op de ademhaling. Een horrorfilm bekijken zorgt voor een emotionele reactie van het alarmsysteem van de hersenen, de amygdala. Je moet niet eens echt in gevaar zijn om allerlei alarmsignalen te laten afgaan in je lichaam. Naar aan afgrond kijken vanop een veilige afstand volstaat. Zelfs een filmscherm kan een paniekaanval veroorzaken. Pure angst ervaren toont dat we ons bedreigd voelen: onze ademhaling versnelt, ons hard begint sneller te kloppen, we zweten en trillen.

Wat een toeschouwer op het podium ziet kan ook angstreflexen veroorzaken. Ademhalingstechnieken kunnen zo paniekaanvallen stimuleren, maar die ook afzwakken of de onderdrukking te boven komen. Op die dunne grens wil de voorstelling balanceren tussen aanwakkeren en afzwakken, waarbij de ademhalingsbewegingen als bron dienen voor interne feedback voor de spanning, ruimte, veiligheid in het eigen lichaam en de uiterlijke omstandigheden. Lisbeth Gruwez en Herwig Ilegems trekken het publiek mee in de dynamiek van hun ademhaling.