Giuditta

Giuditta, femme fatale, een muzikaal hoogtepunt van MinTh

20 januari 1934. De Wiener Staatsoper presenteert de première van Giuditta, de "musikalische Komödie” van Franz Léhár. Reeds een jaar later wordt de operette opgevoerd in de Brusselse Muntschouwburg. De componist zelf dirigeert. Guiditta doet bij de meesten niet meteen een belletje rinkelen, zoals bij Das Land des Lächelns of Die lustige Witwe. Toch bevat dit unieke werk van de Weense operettekoning van de zilveren era zijn bekendste klassieke operettestukken, zoals Meine Lippen, sie küssen so heiß en Schön wie die Blaue Sommernacht.

Deze titels suggereren meteen de volbloed romantiek. Weliswaar niet zonder nuancering of raffinement. De bloedmooie, temperamentvolle Giuditta verzinnebeeldt de Vrouw, de mysterieuze Vrouw, de femme fatale, zoals kunstenaars al eeuwen uit dat oerbekende depot putten. Telkens weer duikt het archetype van de levensgevaarlijke vrouw op in literatuur en beeldende kunst, in opera en film: Judith, Dalila, Salomé, Cleopatra, Medea, Medusa, Helena, Morgana, Lucrezia Borgia, Mata Hari, Carmen, Manon Lescaut. Altijd draait het om seksualiteit, macht, dood en de man als slachtoffer. Niet zelden richt de fatale vrouw uiteindelijk ook zichzelf ten gronde. Ze misbruikt de macht van haar buitengewone schoonheid en sensualiteit, om de ongelukkige held in haar netten te verstrikken en naar de ondergang te leiden. Samen met zijn vriend Puccini (met “Tosca”) was Léhár gefascineerd door fatale vrouwen.

De weloverwogen keuze van MinTh voor deze operette typeert dit gezelschap: zowel de muziek als het scenario maken van het werk een hoogtepunt. U beleeft de kwaliteit van beide en de emotie vanop de eerste rij! Getalenteerde zangers en musici brengen Giuditta tot leven voor het publiek van de 21ste eeuw, zonder uit het oog te verliezen wat de operette tot operette maakt: een subtiele evenwichtsoefening waar het succesvolle gezelschap nu al zes jaar op rij in slaagt. MinTh en Giuditta, een levensgevaarlijk maar wondermooi huwelijk.