Nico, 1988

Locatie: Cinema ZED STUK

Nico. Als icoon van de jaren ’60 was ze protégé van Andy Warhol, zong ze mee op het legendarische debuut van The Velvet Underground en had ze kortstondige romances met Alain Delon en Jim Morrison. In 1988 liggen de kaarten echter heel anders op tafel. De Duitse wordt nu het liefst bij haar geboortenaam Christa aangesproken, optredens worden genekt door amateuristische muzikanten en ze bekommert zich een stuk minder om haar uiterlijk dan weleer. Toch gaat de zangeres nog één keer de baan op. Het is een laatste poging om haar carrière te reanimeren en enkele brokken uit het verleden te lijmen.

Commentaar:

We herinneren ons allemaal Nico het liefst als die fabelachtige Teutoonse schoonheid op de foto met Lou Reed of Andy Warhol. Deze biopic bewijst dat ook de herfst van haar leven meer dan een kijkje waard is. Nergens worden de drugsverslavingen of mentale problemen verheerlijkt of simplistisch herleid tot een of ander jeugdtrauma (iets waar veel biografieën zich wél aan bezondigen). In de plaats krijgen we een eerlijk portret over hoe waardig oud te worden in een business die dat niet toelaat.

Pers:

“Regisseur Susanna Nicchiarelli veroordeelt niet, maar romantiseert evenmin. Daarbij is actrice en zangeres Trine Dyrholm (The Commune) geweldig als compromisloze Christa/Nico. Sympathiek is ze niet – en toch is empathie onvermijdelijk voor deze vrouw die doorgaat waar anderen allang waren afgehaakt.” - IFFR