Antilichaam & Dies Irae

Eind vorig jaar verraste Marc Vanrunxt vriend en vijand met Antilichaam, unaniem tot één van de betere dansprodukties van vorig seizoen uitgeroepen. Ook zijn nieuwe choreographie Dies Irae, die enkele maanden geleden in première ging, kende veel bijval. Vanrunxt is, zo gaat de mare, terug van nooit weggeweest. Antilichaam en Dies Irae zijn helder gestructureerde voorstellingen, en toch hebben ze iets ongrijpbaars. Twee rituelen waarin de dansers willen opgenomen worden in een andere, hogere orde. Voor Antilichaal liet Vanrunxt zich inspireren door de abstracte schilderkunst en er wordt gedanst op muziek van Paul Hindemith en van Galina Ustvolskaya. Transcendentie troef, maar het sluitstuk is een Dalida-act, vroeger al door Vanrunxt solo gebracht : "Il y a toujours une raison qui nous fait rire ou pleurer". Ook Dies Irae zoekt de confrontatie op : de barokke compositie van Jean-Baptiste Lully wordt gevolgd door de hedendaagse interpretatie van opnieuw Ustvolskaya, en Elegy van Patti Smith fungeert als scharnier.