Literaire Living: Jo Govaerts en Ilse Starkenburg

Kent u de Literaire Living nog? Dat kleine circus met zijn trapezisten van de geest. De schone gedachten die u toevielen, terwijl een petitfour op uw tong smolt. De sfeer, het amateurisme, de catwalk. De diverse onderzoeksresultaten die volgens de modernste enquêtetechnieken uit uw aanwezigheid werden gepuurd. En de gasten zelf natuurlijk: De minnaar en de monnik, De mannen met vrouwentongen, Koning Orpheus van Zutendaal, De kok en de kabbalist.
Welnu, de living gaat gewoon door. Opnieuw zullen de twee gastheren, in casu Koen Peeters en Kamiel Vanhole, hun collega's ontvangen. Uit pure geestdrift en met als nieuwste nieuwigheid een lezing getiteld Aan de Hoofden. De gasten houden gedurende tien minuten een toespraak die later in het Nieuw Wereld Tijdschrift zal worden gepubliceerd. Multatuliaans, Hamletiaans of simpelweg aan de hoofden van de lezers. Dit alles gevolgd door de Living van weleer: viers schijvers kuieren op hun gemak door de tuin van hun gedachten, terwijl de serveuses het publiek soigneren met cognac en cigaretten. Nog steeds ongelooflijk huiselijk dus. En luchtigheid in ernst.

Jo Govaerts en Ilse Starkenburg zijn twee dichteressen en twee vriendinnen. Of ze de wereld nog zullen verbazen weet niemand, maar de wereld verbaast hén, dat blijkt steeds weer uit hun poëzie. 'Van alle mensen hou ik het meest nog van apen', schreef Jo Govaerts. Ze reisde naar Kazan, waar ooit het eerste islamitische rijk in Europa ontstond, en vertaalde poëzie van de latere Nobelprijswinnares Wislawa Szymborska.
Ilse Starkenburg publiceerde twee gedichtbundels en de verhalenbundel De Blinde vlek op de kaart, waarover Knack zomaar schreef: 'Een nieuwe generatie staat klaar om het over te nemen.' Kom u zelf vergewissen. Wees welkom