Où est-ce que le cinéma ? Workshop over film.

Hollywood begint meer en meer op Silicon Valley te lijken en de commerciële speelfilm wordt gedegradeerd tot opstapje voor de home entertainment industrie. de cinema in media res is een hybride beeldtaal geworden, niet langer de afspiegeling van een bepaalde werkelijkheid, maar een vlucht in cyberspace. Tegelijk bereiken ons vanuit de zogenaamde periferie van de filmwereld steeds meer toonbeelden van pure cinema, relatief goedkoop gedraaid en van een haast neo-realistische eenvoud. Het oeuvre van de Iranees Abbas Kiarostami is hiervan het meest bekroonde voorbeeld. Van Rosselini's 'Ladri de Biciclette' tot de Vietnamese 'Cyclo' van Thran Anh Hung: de vraag is niet langer 'Qu'est-ce que le cinéma?' (Bazin) maar 'Où est-ce que le cinéma?'. Waar en in welke omstandigheden is de maatschappelijke utopie van de cinema nog (voor even) haalbaar ?

Van de informatiesnelweg terug naar de clandestiene import, een ideale gids voor een dergelijke prospectie-reis is de Franse filmessayist Serge Daney (1944-1992). In 'Cahiers du Cinéma', 'Libération' en 'Trafic' schreef hij over achtereenvolgens de klassieke cinema, de wereldcinema, cinema op televisie en televisie als gelsoten circuit. Van passeur tot zappeur, telkens weer begaf deze 'citoyen du pays cinéma' zich op weg om de mentale beelden te toetsen aan fysieke sensaties (waar het bij VR tenslotte ook allemaal om te doen is). Daney zette het intellectuele parcours van Godard om in de praktijk en bleef in elke travelling une affaire de morale zien. Aan de hand van Daney-teksten gaan we een weekend lang o pzoek naar de laatste bronnen van authentieke beelden binnen de globale village.