Two Pears

Met de hereniging is Duitsland een flink stuk groter geworden, maar een substaniële uitbreiding van het handjevol interessante choreografen is er helaas niet het gevolg van geweest. Twee van de belangrijkste in de Bondsrepubliek aan het werk zijnde danskunstenaars zijn Amerikanen: William Forsythe en Amanda Miller. Ze staan hier niet toevaalig samen: Miller danste jarenlang bij Forsythes Ballett Frankfurt; zonder enige twijfel is zij zijn begaafde leerling. Gemeen hebben zij een gevoeligheid voor klassieke dans, terwijl die tegelijk een neus wordt gezet.

In 1992 richtte Amanda Miller een eigen structuur op. Pretty Ugly Dancecompany is een los-vast samenwerkingsverband van dansers die allemaal minstens tien jaar ervaring hebben, en nog op andere fronten actief zijn. Ook auteurs, componisten en scenografen maken van het gezelschap deel uit. Een vaste verblijfplaats hebben zijn niet: nomaden bij uitstek, 'bivakkeren' zij enige tijd bij organisaties die hen uitnodigen om iets te maken, waarna een tournee volgt.

'Two Pears' is een raadselachtige voorstelling, bestaande uit drie van elkaar gescheiden, ongerijmde taferelen, die alles én niets kunnen betekenen. Houvast is er niet, het kijken wordt in vraag gesteld. De dansers lijken zich te bevinden in een etherische tussenwereld. Zij treden navenant op, als dialogerende lichamen, en dit met een onverschilligheid die de kijker tot de vaststelling brengt dat er helemaal geen raadsel is - of in elk niet méér dan bij een rimpeling op het water, het ruisen van bladeren, lichtval in een bos bij ochtend. Arto Lindsay zorgde, letterlijk, voor een soundscape die de dans verdubbelt: op elk moment lijkt alles al onherroepelijk voorbij te zijn, als een stroom waarin men geen twee keer kan baden.