after all springville / disasters and amusement parks
Op de scène staat een huis. Het stoot kleurige rookslierten uit en wat later een man met een vuilniszak in de hand, klaar om die buiten te zetten. Rond het huis cirkelen vreemde wezens, half mens, half ding. Twaalf jaar na de première van Springville neemt Miet Warlop de voorstelling opnieuw op als een herinnering die ze wil herbeleven, of als een song die ze met een nieuwe groep performers wil coveren. Soms wil je iets jaren later opnieuw zeggen. Omdat de vragen niet zijn opgelost, omdat je in tussentijd ouder bent geworden en andere dingen hebt (mee)gemaakt, of gewoon: voor het hernieuwde spelplezier. Miet Warlop paart de totale ontreddering na een natuurramp aan de opluchting van een tekenfilm of slapstick.
Miet Warlop ontpopt zich als een springlevende homo ludens die eigen werelden creëert zonder vastliggende natuurwetten en logische verbanden. Zij schept een absurdistische wereld: maf, knotsgek, maar niet potsierlijk en would-be olijk. Alles zit gegoten in een strakke en goed getimede scenografie. Dat leidt in zijn – schijnbare – eenvoud tot een beeld van een surrealistische ruimte, vol verrassingen en verwondering.
Miet Warlop zet in After All Springville de deur naar een wonderlijk universum open. Haar theater is speels en zit vol grapjes, maar au fond onderzoekt ze de essentie van humaniteit. Fris, energiek en ontwapenend.
Ook Veerle Van der Auweraer schreef een recensie over deze voorstelling in het kader van de masterclass Leuven Kritiek. Lees de recensie hier.